Pocetna Galerija Drzavni praznici Nacionalni parkovi Istorija O meni

Istorija

Praisotorija

Najstariji tragovi ljudskog postojanja, na tlu današnje Republike Srbije, datiraju iz vremena poslednjeg glacijala, oko 40.000. godine pre n. e. Najznačajniji lokaliteti iz ovog perioda su pećine kod sela Gradac, ispod Jerininog brda nedaleko od Кragujevca i Risovača na Venčacu kod Aranđelovca.Кrajem ledenog doba, tokom holocena, velike promene klime, ali i flore i faune, dovele su do stvaranja ljudskih zajednica koje će stvoriti jednu od najkompleksnijih praistorijskih kultura, kulturu Lepenskog Vira. Кarakterišu je naseobine građene po utvrđenom obrascu, sa sahranjivanjem unutar njih i karakterističnim kućama trapezaste osnove, usavršena izrada alata i oružja, a smatra se da je u njoj postojala društvena hijerarhija i privatno vlasništvo, kao i razvijena religija (sa kultnim mestima i sakralnim objektima) i umetnost (javljaju se prve skulpture ribolikih ljudi, riba i jelena). Toplija klima, dovela je do stvaranja nove kulture u Podunavlju, koja se po lokalitetu Starčevo kod Pančeva, naziva Starčevačkom kulturom, a prostirala se na prostoru od Bosne do Makedonije tokom 5. milenijuma pre n. e. Njane kuće koriste drvo kao armaturu i blato i plevu kao građu, dok im je osnova kvadratno-trapezasta.

Stari vek

Širenje Rimljana na Balkansko poluostrvo, otpočelo je krajem 3. veka pre n. e, sukobima sa Ilirima predvođenim kraljicom Teutom. Tokom ilirsko-rimskih i makedonsko-rimskih ratova, Rimljani su pokorili Ilire i Antičke Makedonce. Nakon toga, započinje njihov prodor Panonskoj niziji i ratovi protiv Dardanaca i Skordiska. Početkom nove ere, gušenjem Batonovog ustanka, celokupno Balkansko poluostrvo se našlo pod rimskom vlašću. Veći deo današnje Srbije, ušao je u sastav provincije Gornja Mezija, dok su manji delovi ušli u sastav provincija Panonije, Dalmacije i Dakije. Na ovom prostoru su bile stalno stacionirane dve rimske legije IV Flavia (u Singidunumu, današnjem Beogradu) i VII Claudia (u Viminacijumu kod današnjeg Кostolca na Dunavu). Podignut je čitav niz gradova koji su bili povezani sistemom puteva koji su omogućavali laku komunikaciju između delova Rimskog carstva, koje je za vladavine cara Trajana, nakon dačkih ratova, bilo na svom teritorijalnom vrhuncu.

Srednji vek

Nakon doseljavanja Slovena na Balkan imamo situaciju da ovi ljudi nemaju svog vladara niti izgrađenu višu klasu, koja bi ih održavala na okupu. Prvi poznati vođa Južnih Slovena se javlja tek u VII veku i njega strani izvori nazivaju imenom Kuver. Međutim, njegov uticaj je bio veoma ograničen. Treba napomenuti da je u tom periodu među Slovenima postojao organ koji je mogao da donosi neke političke odluke. To bismo mi danas nazvali skupštinom. Njihova organizacija je bila slična današnjim modernim demokratskim sistemima. Ipak, to nije bilo dovoljno da se sačuva homogenost naroda, tako da imamo situaciju da se već u VIII veku javlja prvi poznati srpski vladar, knez Višeslav. Srbi su, kao i Hrvati, doneli svoje ime iz prapostojbine, ali su ih često nazivali po geografskim nazivima oblasti koje su naseljavali: Zahumlje, Duklja/Zeta, Travunija, Paganija, Makedonija, Dalmacija i dr. Pored pomenutih srpskih zemalja, postojala je i glavna srpska država pod nazivom Srbija, koja je u 9. veku obuhvatala područja Raške i Bosne. U 10. veku, primorske srpske oblasti su takođe bile u sastavu Srbije, da bi u 11. veku nad ostalim srpskim zemljama dominirala Duklja. U 12. veku, dolaskom na vlast Stefana Nemanje, počinje najveći uspon Srbije u srednjem veku. Njegovi naslednici su izgradili značajnu državu na Balkanu, koja je postala kraljevina 1217. godine, za vreme vladavine Nemanjinog srednjeg sina Stefana Prvovenčanog Nemanjića, a 1346. godine i carevina, za vreme vladavine Stefana Dušana Silnog, potomka Nemanjinog. Nemanja i njegovi potomci su vodili Srbiju u XII, XIII i XIV veku. Poslednji Nemanjin potomak na tronu Srbije bio je car Uroš Nejaki. Pored Srbije, od 12. veka je postojala i srpska država Bosna, a krajem 13. i početkom 14. veka, postojala je i samostalna Sremska kraljevina pod vlašću kralja Stefana Dragutina iz loze Nemanjića i njegovog sina Vladislava. Posle smrti cara Dušana, srpsko carstvo se deli na dve carevine - carstvo cara Uroša (koje je obuhvatalo etnički srpske zemlje nekadašnjeg Dušanovog carstva) i carstvo cara Simeona-Siniše Nemanjića i njegovog sina Jovana Uroša (koje je obuhvatalo delove današnje Grčke i Albanije).